VERWACHT

 

So long, my Son (Xiaoshuai Wan)
Twee gezinnen groeien vanaf de jaren ’80 samen op tijdens de revolutionaire hervormingen in China. Hun wegen scheiden na het verlies van een kind tijdens een tragisch ongeluk. Te midden van een land in ontwikkeling blijken families, vriendschappen, liefde en het lot ook aan veranderingen onderhevig te zijn. Hoewel de beide gezinnen na al die jaren uit elkaar zijn gegroeid, is hun zoektocht naar de waarheid en drang naar verwerking van de tragedie altijd hetzelfde gebleven. Soms kan het echter een leven lang duren voordat men klaar is om vaarwel te zeggen. Winnaar van de Zilveren Beer voor Beste Acteur en Beste Actrice op het afgelopen Filmfestival van Berlijn.

 

Jinpa (Pema Tseden)

Kekexilli is de naam van de dunbevolkte Tibetaanse hoogvlakte waar het verhaal zich afspeelt. Een ruigharige man in een leren pak en met een donkere zonnebril rijdt met zijn vrachtwagen over de uitgestrekte, met sneeuw bedekte vlakte. Tijdens zijn reis onderhoudt hij zich door uit volle borst mee te zingen met het lied ‘O Sole Mio’ , dat hij op een cassettebandje heeft opgenomen. Hij rijdt per ongeluk een schaap dood en pikt een zwijgzame oude man in traditionele kledij op. Net als de vrachtwagenchauffeur blijkt de man Jinpa te heten. Hij is op weg naar Sanak, op zoek naar de moordenaar van zijn vader. Nadat hij de man op de plaats van bestemming heeft afgezet, rijdt Jinpa – de chauffeur – door naar een klooster. Bezorgd over een slecht karma vanwege het gedode schaap, vraagt hij een monnik te bidden voor de ziel van het schaap. Jinpa betekent in het Chinees letterlijk: ‘dood een schaap’.

De Jeugd van Ivan (Andrei Tarkovsky)

De ouders van de twaalfjarige Ivan zijn door de nazi’s vermoord. Gedreven door haat sluit de jongen zich aan bij een groep partizanen aan het front om tegen de Duitsers te strijden. Tarkovski’s eerste lange film biedt een voor Russische begrippen ongebruikelijke kijk op de Tweede Wereldoorlog. Het is geen conformistische oorlogsfilm vol heroïsche wapenfeiten maar een persoonlijke getuigenis. Tarkovski’s eerste speelfilm ging in 1962 op het filmfestival van Venetië in première en won direct de Gouden Leeuw. De geëngageerde film, een persoonlijke getuigenis van een Russische jongen, is nu te zien in een nieuwe restauratie. In het najaar zal Filmhuis De Spiegel chronologisch al het werk van Tarkovsky vertonen met als kers op de taart de documentaire Andrey Tarkovsky. A Cinema Prayer.

Manta Ray (Phuttiphong Aroonpheng)

Een Thaise visser ontfermt zich over een gewonde man die hij aantreft in de bossen aan de kust. Daar spelen zich geheimzinnige zaken af. Vele lichamen zijn er haastig begraven. ’s Nachts dwalen lichtjes rond als zielen van overledenen. De visser noemt de man Thongchai. Hoewel deze geen woord spreekt en vermoedelijk doof is, bloeit er kalmpjes een mooie vriendschap. Dit brengt de visser tot een besluit met verregaande gevolgen. Wanneer hij op een dag niet terugkeert van zee neemt Thongchai stap voor stap het leven van zijn redder over. Dit wonderschone debuut werd onder meer bekroond als beste film in de Orizzonti-sectie van het Filmfestival van Venetië.

Nuestro Tiempo (Carlos Reygadas)

Nadat Carlos Reygadas met films als Japón en Stellet Licht uitgroeide tot een van ’s werelds meest invloedrijke cineasten, en met Post Tenebras Lux al een radicale stap in de richting van autobiografische fictie deed, neemt hij nu met het even poëtisch-intieme als visueel overdonderende Nuestro Tiempo een logische, maar ambitieuze volgende stap. HijHij speelt zelf de hoofdrol van dichter en stierenrancheigenaar Juan, die erachter komt dat zijn vrouw Esther (gespeeld door Reygadas’ echtgenote Natalia Lopez) een affaire heeft met een Amerikaanse vriend, paardendresseur Phil. Ondanks, of dankzij, de afspraken over een open huwelijk, lopen de spanningen op als Juan vindt dat Esther niet open genoeg is over haar gevoelens.