Stalker

Russische Republiek, 1979 / 163 minuten
Let op met kinderen tot 12 jaarAngstGrof taalgebruikDrugs- en/of alcoholmisbruik
Regie: Andrei Tarkovski
Met: Aleksandr Kaydanovskiy, Alisa Freyndlikh, Anatoly Solonitsin
Ondertitel: Nederlands - Om 19.30 verzorgt Huub L 'Ortije een inleiding.

Het scifi-meesterwerk van Tarkovsky uit 1979 heeft nu een digitale opknapbeurt gekregen. Dus een uitgelezen kans om nu op het filmdoek een onmisbaar hoofdstuk uit de filmgeschiedenis te ontdekken.

Sublieme Sciencefictionfilm die een mysterieuze sfeer uitstraalt door het bijzonder mooie kleurgebruik, het camerawerk en de belichting.

De geheimzinnige gids Stalker leidt een wetenschapper en een schrijver een verboden zone binnen. Het is een door militairen hermetisch afgesloten gebied, waar de regels van gezond verstand en logica niet meer gelden en waar de diepste wensen van de bezoekers waargemaakt worden. De filosofische gesprekken van deze drie mensen krijgen een bijzondere dimensie.

In Stalker gebeurt nauwelijks iets: dit is sciencefiction zonder actie, zonder aliens en zonder special effects. De film draait niet om wat er in de Zone gebeurt, maar om wat de Zone betekent.

Ingmar Bergman zei ooit over het werk van Tarkovsky: Het is als een kamer die ik altijd al wilde binnengaan. Tarkovsky heeft een nieuwe taal uitgevonden die het leven vastlegt als in een droom. (M.v.H.)




De 5e film van de Russische regisseur Andrei Tarkovski heet Stalker en is een klassieke en unieke film.

Stalker is een gids die mensen in en uit de zwaarbewaakte Zone smokkelt. De twee mensen die hij deze keer gidst zijn een schrijver, die een mooi verhaal vermoedt, en een sceptische wetenschapper. Het reisdoel is een kamer, waarvan wordt gezegd, dat daar alle geheime wensen in vervulling gaan.

Stalker gebruikt bijna rituele methoden die hem de lange weg door de Zone doen vinden. De schrijver en de professor volgen een enkele keer hun eigen plan, maar houden zich meestal aan de dikwijls merkwaardige aanwijzingen van de voorzichtige Stalker. De drie mannen hebben elk hun eigen motieven en gedachten. Dat blijkt uit de droge, soms cynische opmerkingen van de redelijk volgzame professor en de half-filosofische verhandelingen van de eigenzinnige schrijver. Stalker ergert er zich over, dat zij niet in de tovermacht van de kamer geloven.

Uiteindelijk bereiken ze de Kamer en geen van drieën durft naar binnen. Inmiddels realiseren zij zich wat de mogelijke gevolgen zijn van de onbewuste innerlijke wens. Stalker is wellicht bang dat hij de verkeerde wens doet en voor de schrijver hoeft het allemaal niet. De wetenschapper blijkt een kernwapen bij zich te hebben om een einde te maken aan de kamer.

Zij komen terug uit de Zone en bevinden zich in het café, waar ze in het begin van de film hebben afgesproken en waar Stalkers vrouw hem ophaalt met hun dochtertje. Zijn vrouw houdt een slotmonoloog, waaruit liefde en toewijding spreekt, die staan tegenover het ongeloof, cynisme en zedelijk verval van de schrijver en de wetenschapper.

De film wordt gekenmerkt door lange onversneden camerashots en langzame camerabewegingen. O.a. daardoor heeft de film een extreme poëtische intensiteit. Los van de artistieke aspecten wordt de psychologische en levenbeschouwelijke druk hoog opgevoerd, terwijl het onduidelijk blijft of de ideeën over de Zone wel juist zijn. De confrontatie van de toeschouwer met zijn of haar innerlijk wordt er des te heviger door. (Huub L 'ortije, vrij naar Wikipedia)

Tijden & Tickets

Kaartjes worden 15 minuten gereserveerd in het winkelmandje.

Recensies

Gerestaureerde klassieker.