terwijl Gabriel García Márquez in Colombia 'Honderd Jaar Eenzaamheid' aan het pennen was, speelde in Chili Violeta del Carmen Parra Sandoval haar liedje 'Gracias a la Vida' (Dank aan het Leven) voor de eerste keer. Een jaar later zou ze zelfmoord plegen. Het liedje werd een strijdkreet voor de nieuwe generatie Chilenen. Mercedes Sosa coverde het en de muziek van Violeta bracht de volkscultuur van haar land tot groot succes op dezelfde manier als Bob Dylan en Joan Baez - ook een groot fan van Violeta - dat deden in de VS. En nu is Violeta geëerd met een emotioneel, impressionistisch portret, wat in de traditie die Márquez creëerde meer dan eens magisch-realistisch aanvoelt. Voor sommige mensen werkt een simpele biopic nu eenmaal niet. Todd Haynes begreep dat toen hij Bob Dylan door zes verschillende acteurs liet spelen in I'm not there, en Andrés Wood begreep dat toen hij zich toelegde op het leven van de vrouw die van arm kind uitgroeide tot een van de belangrijkste muzikanten van Latijns Amerika. (M.U.)