Het verhaal is al zo oud als de wereld. Dat van de jager en zijn prooi. In The Hunter van de Iraans/Franse filmmaker en scenarist Rafi Pitts, wint het met de dag aan betekenis. De film werd gedraaid aan de vooravond van de Groene Revolutie in Iran; Pitts woont sindsdien in ballingschap in Parijs. Een zwijgzame ex-gevangene (een rol van Pitts zelf) werkt als nachtwaker in een autofabriek. Hij dient een verzoek in om overdag te kunnen werken zodat hij zijn vrouw en dochtertje kan zien, maar dat wordt geweigerd op grond van zijn recente gevangenisstraf. Wat de man misdaan heeft, blijft ongewis. Door een ongeluk komt zijn leven plotseling op z'n kop te staan en met een jachtgeweer in de kofferbak vertrekt de man dan, om wraak te nemen, naar de bosachtige heuvels buiten Teheran; natuurschoon adembenemend in beeld gebracht. Dat is het moment, zo halverwege, dat de film plotseling van een stil sociaal-realistisch drama in een uitgebeende, western-achtige thriller transformeert, een soort Iraanse equivalent van Falling Down (Joel Schumacher, 1993).
De wijze waarop de staat en de politiemacht als anonieme, gewetenloze en onberekenbare instanties worden afgebeeld, maken de film nihilistisch maar politiek noodzakelijk. Genomineerd voor een Gouden Beer in Berlijn. (D.B.)