Drie Amerikaanse soldaten worden doodgeschoten door een Talibanstrijder. De man vlucht, maar wordt gevangen genomen en gemarteld. Als hij naar Polen wordt geëxporteerd, waarschijnlijk om nog harder ondervraagd te worden, crasht de transportauto en breekt hij uit. Hij moet zien te overleven in de winterse Poolse wouden. Al deze tijd zegt hij geen woord. Spreken is overbodig, en zelfs als hij een reden had om te praten is het nog maar de vraag of hij iets te zeggen heeft. Ondanks de opzet van de film vermijdt het verhaal politieke interpretatie. De Talibanist is een man die probeert te overleven. Waarom is secundair. De film is hard, maar de man wordt zijn ruimte gegund. Je zou de film van Jerzy Skolimowski kunnen vergelijken met The Pianist, geregisseerd door zijn landgenoot en vroegere compagnon Roman Polanski. Maar waar die film gaat over een joodse pianist die de Holocaust overleeft, is de situatie hier een stuk minder eenvoudig. De film weerhoudt zich van een oordeel en laat enkel zien, maar niemand zal aan de ironie ontsnappen dat, als deze man bijvoorbeeld een Amerikaan was die de Nazi's ontliep, we hem zouden toejuichen. Wat Essential Killing uiteindelijk van ons vraagt is niet, dat we een antwoord hebben over wat het ons toont, maar simpelweg dat we de situatie van de andere kant bekijken. En dat is politiek film maken op zijn meest - vergeef de woordgrap - essentieel.(M.U.)