10 September 1964, de Turkse twintiger Hüseyin Yilmaz komt als 1.000.001ste gastarbeider Duitsland binnen. De jongeman wil in het buitenland zijn geluk beproeven om op die manier een betere toekomst te kunnen bieden aan zichzelf, zijn vrouw en hun vijf kinderen. Hij betreedt een koud land waar de Duitsers blonde reuzen zijn, varkens eten, een mannetje aan een kruis vereren en koeterwaals spreken. Een paar maanden, hooguit een jaar, dan heeft hij voldoende geld verdiend om weer terug te keren naar Turkije. Vijfenveertig jaar later is Hüseyin, nu een man van in de 70, nog steeds in Duitsland. Net als drie miljoen andere gastarbeiders veranderde hij van gedachten en dat had grotere en dramatischer consequenties dan de patriarch ooit had verwacht. Omdat Hüseyin na 45 jaar nog steeds last heeft van heimwee naar zijn geboorteland, heeft hij er een huisje gekocht. Hij wil graag dat de hele familie die zomer naar Turkije reist. En zo geschiedt. Tijdens de lange busreis trakteert kleindochter Canan, de kleine Cenk, jongste telg van de familie, op de gehele familiegeschiedenis. De dit jaar uitgebrachte speelfilm, over de geschiedenis van een Turks-Duitse gastarbeidersfamilie, trok in Duitsland al meer dan een miljoen bioscoopbezoekers.(J.K.)