Lennon is creatief, maar ook een onruststoker, zoekend zoals zoveel tieners. De Britse kunstenares en debuterend filmmaakster Sam Taylor-Wood neemt de tijd voor die ontdekkingstocht, die over meisjes en vooral muziek gaat. Maar Nowhere Boy, losjes gebaseerd op herinneringen van Lennons halfzus en eindigend in 1960, gaat niet over The Beatles. Het toont waar de gedreven muzikant zijn inspiratie vandaan haalde. Zijn getroebleerde jeugd bezorgde hem angsten en obsessies die hem zijn leven lang achtervolgden. Taylor-Wood en haar scenarist Matt Greenhalgh (van Anton Corbijns Ian Curtis-biopic Control) refereren ondertussen wel veelvuldig en weinig verhuld aan al die legendarische popliedjes die in het verschiet liggen. Dat begint al bij de openingsscène, die wordt ingeluid met het openingsakkoord van A Hard Day's Night, dat direct verstomt. Even later zien we John - 15 jaar oud - langs Strawberry Field fietsen, of tekent hij een walrus in zijn schrift. En anders is er wel een meisje dat opmerkt: je bent een loser. Vervolgens zie je John dan denken: onthouden die opmerking, komt misschien nog eens van pas. (D.B.)

Hiervoor heeft het Sittardse duo een bus speciaal ingericht van waaruit de projecties zullen plaatsvinden. Dus geen DVDs of CDs, dit gaat over het echte werk: 8 mm. Laat je oren en ogen verwennen door de Celluloid Gurus!

De DJ's op deze avond sturen zelf een door Van der Weerd ontwikkeld driedimensionaal ruimtelijk canvas aan. Het resultaat is een hallucinerend geheel waarin beeld, geluid en omgeving naadloos in elkaar overgaan.

Charme en vergane glorie gaan bij hem moeiteloos samen. Bridges speelt het zoals alleen hij dat kan, zo relaxed, schaamteloos en natuurlijk, dat van acteren haast geen sprake lijkt. Hij krijgt aandoenlijk tegenspel van Maggie Gyllenhaal (met overtuigend Southern accent) die als jonge alleenstaande moeder voor zijn charme en humor valt, maar goed beseft dat ze met dit type moet oppassen. Na een ruig begin, waarin duidelijk wordt dat Blake behoorlijk aan de grond zit, stuurt regisseur Scott Cooper zijn film snel in de richting van een sprookje. Crazy Heart is als karakterstudie buitengewoon geslaagd, met dank aan Bridges, die de tragiek licht weet te houden en voor deze rol (na vier eerdere nominaties) zijn eerste Oscar in de wacht sleepte. (D.B.)

In dit klassieke drama van de Franse filmmaakster Julie Lopes-Curval speelt Marina Hands (Lady Chatterley) de dertiger Audrey. Ze is tien jaar geleden naar Toronto verhuisd en keert terug naar het dorp van haar ouders aan de Franse kust. Dat ze is vervreemd van haar moeder (Deneuve), een strenge huisarts die zich niet snel van de wijs laat brengen, wordt al gauw helder. Audrey logeert voor de gelegenheid in het leegstaande huis van haar grootouders. Daar vindt ze het verloren gewaande dagboek van haar grootmoeder, die plotseling verdween toen haar moeder nog een meisje was. Gaandeweg wordt aan de hand van flashbacks een pijnlijk familiegeheim onthuld. De film is op zijn best in de kalme scènes waarin de familieverhoudingen haarscherp worden uitgetekend: een etentje met oom en tante, een bezoek van vader na de zoveelste ruzie met moeder. Door de opmerkzame regie en het knappe, introverte spel van Deneuve, Hands en Marie-Josée Croze (de grootmoeder) blijft het verhaal prettig onvoorspelbaar. (D.B.)

Hierin vertelt hij met nostalgische charme en oneindig veel gevoeligheid over zijn jeugd en de zomervakanties op het platteland begin 20e eeuw. Dat de jonge Marcel opgroeit als zoon van een schoolmeester, is een belangrijk element in het verhaal: hij leert op zeer jonge leeftijd al lezen en zijn interesse voor boeken neemt vormen aan die zijn moeder soms tot wanhoop drijft. Het ongestoord kind-zijn is voor vader Joseph echter minder belangrijk. Hij toont zich juist trots over de slimheid van zijn zoon. Regisseur Yves Robert (geboren in 1920), die een productieve, achtenswaardige maar onevenwichtige filmmaker is, levert hier zijn eerste meesterwerk af. Hij is erin geslaagd de essentie van het boek goed over te brengen met behoud van de daarin beschreven opgewektheid, de levensvreugde, de meesterlijk vertelde anekdotes, de ontroerende personages en de intense echtheid van de Provence.

Als titelheld Mr. Fox - slim en gesoigneerd, in scherp gesneden corduroykostuum - hoort dat Mrs. Fox zwanger is, moet hij haar beloven te stoppen met het roven van kippen bij de buurman, een boer. Dat houdt hij zowaar even vol, maar na een paar jaar komt het wilde beest in hem weer boven. Anderson betoont zich nu opnieuw een meesterlijk stilist. De esthetiek is bewust rudimentair; koket onhandige kunstmatigheid. De schokkerigheid van stop-motion animatie versterkte hij nog door de poppetjes 12 in plaats van 24 maal per seconde te bewegen. Een andere blikvanger is de fantasierijke, met een waar kunstenaarsoog ontworpen, vormgeving die een sfeer oproept van kinderboekillustraties en naïeve schilderkunst. De dwarse humor van Dahl en de melancholie van Anderson gaan perfect samen in deze volwassen, tijdloze dierenfabel over het verlangen naar een ongebonden bestaan. (D.B.)

Andere sores stapelen zich op. Zinos' vriendin vertrekt tegen zijn zin voor haar werk naar China. Zijn gedetineerde gokverslaafde broer (Moritz Bleibtreu) komt hem in het kader van een proefverlof 'helpen' in de bediening. En dan zijn er ook nog strubbelingen met de belastingdienst en de keuringsdienst van waren. Soul Kitchen is een opvallende toevoeging aan het oeuvre van de Duits-Turkse regisseur Fatih Akin, die zich de laatste jaren specialiseerde in serieus drama (Gegen die Wand, Auf der anderen Seite). In zijn nieuwste film zijn problemen er niet om aan de kaak te worden gesteld, maar om op zo kluchtig mogelijke wijze te worden opgelost. Een feelgood-komedie, dat is Soul Kitchen, en dat van een regisseur die zo zwaar op de hand leek. (D.B.)

In handgeschreven rapporten doet Cristi nauwkeurig verslag van zijn observaties; weer niks gebeurd. Hij is als een roofdier op zoek naar zijn prooi. Om de grote vissen te vangen moeten er soms kleine slachtoffers vallen. En daar wringt de schoen. Kun je kinderen, scholieren nog, jaren naar de gevangenis sturen voor het roken van een joint, in de hoop zo de grote jongens te vangen? Net als in zijn sterke debuut uit 2006 (12:08 - East of Bucharest) grossiert regisseur Corneliu Porumboiu in gortdroge dialogen, met een bijna absurdistische ondertoon. In zijn tweede speelfilm, vorig jaar in Cannes bekroond met de Un Certain Régard-prijs voor nieuw talent, tracht hij de landerigheid te vangen van de Roemeense bureaucratie en worstelt zijn hoofdpersonage met vragen over het nut van zijn dagbesteding. Porumboiu speelt op een complexe wijze met taal, en laat Cristi voortdurend in discussies belanden over de betekenis van woorden. Het levert een loepzuiver geacteerde linguïstische climax op, in een uiterst onorthodoxe politiefilm. (D.B.)

De film draait om de door Rachel Weisz fraai vertolkte wetenschapper Hypathia, die in de legendarische bibliotheek van Alexandrië kennis vergaart en aan haar pupillen overdraagt. Deze charismatische vrouw is geobsedeerd door de kosmos en onderzoekt de rol die de mens en de aarde daarin vervullen. Ze is blind voor de liefde die haar slaaf en een leerling voor haar koesteren, maar ook voor de gevolgen van de opkomst van het christenfundamentalisme in de stad. Historisch onderlegde kijkers weten dat een goede afloop uitgesloten is, al stellen de aanzienlijke hiaten in de geschiedschrijving de makers in staat het verhaal van Hypathia deels naar eigen inzicht in te vullen. Het getuigt van lef dat ze zich met een film van deze omvang zo nadrukkelijk tegen religieuze verdwazing keren. Het geeft Agora een grote actuele meerwaarde. (J.K.)

Banksy wil graag incognito blijven, maar raakt wel geïntrigeerd door Guetta en spoort hem aan de losse videofragmenten tot een documentaire te maken. Het resultaat is echter niet zo geslaagd, waarop Banksy besluit de videofragmenten te gebruiken voor zijn eigen documentaire. De rollen worden omgedraaid: Guetta wordt aangespoord om zelf straatkunstenaar te worden en doopt zichzelf om tot Mr. Brainwash. Maar deze Mr. Brainwash groeit razendsnel in populariteit in de kunstwereld en groeit daarmee Banksy boven het hoofd. Wellicht - in artistiek opzicht - niet terecht, volgens Banksy. Exit Through the Gift Shop laat hiermee ook zien hoe de hedendaagse kunstwereld van zichzelf een satire maakt door zogenaamde geponeerde anti-artiesten een hype te laten creëren. Want is Mr. Brainwash nu echt of niet…? (M.V.)

Dat begint al met de mythe dat de hoofdrolspeler, een accordeon met twee puntige hoorns, vervloekt is omdat de duivel erop gespeeld zou hebben. Het instrument bestuurt nu de muzikant in plaats van andersom. Eigenaar Ignacio Carrillo, gespeeld door de Colombiaanse liedjesschrijver Marciano Martínez, is dat meer dan zat. Hij heeft zojuist zijn vrouw begraven en wil nu ook maar kappen met zijn zwervende bestaan. De accordeon moet dus terug naar zijn vroegere leermeester. Een reis waarbij de treurende, sikkeneurige Ignacio ongevraagd gezelschap krijgt van de brutale jonge hond Fermin, die erop staat het vak weer van hem te leren. Folklore wordt nu eenmaal van generatie op generatie overgedragen. Guerra gebruikte de western als inspiratie. In een mooie ode aan het genre gebruikt hij het duel uit de klassieke western om een gevecht tussen twee muzikanten te beslissen. Niet met pistolen maar met accordeons. (J.K.)

Daniel wordt gespeeld door Pablo Pineda die net als zijn fictief alter ego een universitaire graad wist te behalen. Hij is zich terdege bewust van zijn handicap en dat maakt hem zo innemend. Met een flinke portie zelfspot en relativerende humor weet hij Laura uit te leggen dat het verschil tussen hen slechts één chromosoom is. Laura op haar beurt heeft ook een last te dragen. Stukje bij beetje wordt duidelijk wat er schuil gaat achter haar sombere gelaat en waarom zij zich steeds weer in drank en seks verliest. De relatie met Daniel is voor haar dan ook eens te meer een confrontatie met haar liefdeloze verleden. Schrijf- en regieduo Alvaro Pastor en Antonio Naharro hebben stereotiepe beelden en melodrama behendig weten te vermijden. De relatie tussen Laura en Daniel blijft geloofwaardig en maakt eens te meer duidelijk dat ieder mens recht heeft op dat kleine beetje geluk in de liefde. Daarbij horen ook ieders menselijke onvolkomenheden, handicap of niet. (S.B.)

Jaco van Dormael werd wereldwijd bekroond met Toto le Héros en Le huitième Jour. Zijn derde film is qua budget, stijl, inhoud en complexiteit zijn meest ambitieuze project ooit. Een mix van visuele, muzikale en spirituele beelden vormen samen een emotionele achtbaanrit, gedreven door droomlogica. Structuur wordt aangebracht door een kleurencode van rood, geel en blauw naar de jurkjes van de drie meisjes die Nemo als 9-jarige ontmoet. Denkend aan een bepaald meisje, overheerst de bijpassende kleur. Ook via beeldtaal (geheel, gedeeltelijk, onscherp) worden Nemo's levensfasen onderscheiden. Wie houdt van complexe verhalen, zweert bij mooie en bevreemdende beelden, dol is op bizarre personages, kan genieten van sterke vertolkingen (Jared Leto en Sarah Polley) en zich kan laten meedrijven door muziek, zal deze film nu al rangschikken bij de onvergetelijke kijkervaringen van dit jaar. (S.B.)

Tornatore maakt daarbij duidelijk hoe het dorp door de jaren heen verandert en traditionele, oude gebouwen plaatsmaken voor moderne hoogbouw en ook het aantal Vespa's snel toeneemt. Giuseppe Tornatore geldt als een van de belangrijkste Italiaanse filmmakers van de laatste decennia. Hij is vooral bekend als regisseur van het Oscarwinnende Nuovo Cinema Paradiso (1988). Ook met films als The Legend of 1900 en La Sconosciuta wist hij een voor Europa relatief groot publiek te bereiken. Kosten nog moeite zijn gespaard om dit tweeënhalf uur durende epos tot een meeslepende kijkervaring te maken. De duizenden figuranten, de talloze kraanshots en ontelbare massascènes getuigen van een meer dan riant budget. Het adembenemende camerawerk en de meeslepende muziek van Ennio Morricone doen de rest om alles om u heen even te vergeten. (S.B.)

Zijn gezin blijft vertwijfeld achter en moet de draad weer zien op te pakken. Le Père de mes Enfants is een erg realistische film met als sterke punten een integer verhaal en gedegen acteerprestaties. De jonge regisseur Mia Hansen-Løve (1981) haalde inspiratie uit de gebeurtenissen rond haar eerste film. Die zou namelijk geproduceerd worden door Humbert Balsan, een filmprocucent die voor het uitkomen van de film zelfmoord pleegde. Met rake observaties en eenvoudige beelden weet zij de juiste balans te vinden, waardoor de film aan betekenis wint. De onbezorgde momenten van Grégoire met zijn gezin op vakantie, zwemmend in een bergmeertje of wanneer hij zijn dochters kietelt en met ze stoeit, maken van de film een ode aan het gezinsleven. Niet te missen voor liefhebbers van realistische en emotionele dramafilms. (S.B.)

Polanski werd op het Filmfestival van Berlijn dan ook bekroond met de Zilveren Beer voor beste regisseur. In The Ghost Writer krijgt een jonge ghostwriter (McGregor) de gelegenheid om de memoires van de Amerikaanse politicus Adam Lang (Brosnan) te schrijven. Zijn voorganger is echter onder verdachte omstandigheden dood aangetroffen. Wanneer Lang dan ook nog eens beschuldigd wordt van illegale arrestaties en betrokkenheid bij folterpraktijken door de CIA, blijkt al snel dat er allerlei geheimen verborgen liggen in het verleden van de politicus. Maar moet en wil de ghostwriter er echter wel achterkomen wat er allemaal aan de hand is? Pierce Brosnan en Kim Cattrall laten eindelijk weer eens zien dat ze meer kunnen spelen dan James Bond en Samantha Jones, maar de meeste eer gaat ongetwijfeld naar Olivia Williams, die werkelijk meesterlijk is in de rol van Langs enigmatische echtgenote Ruth. (N.B.)

Vanuit de visie van verschillende hoofdpersonen merken we dat wonen in Ajami niet gemakkelijk is en dat iedere dag zomaar je laatste zou kunnen zijn. Ajami is een realistisch, geëngageerd en buitengewoon aangrijpend portret van het leven in deze Joodse wijk. De rollen worden vertolkt door amateurs die niet gehinderd werden door een script en allemaal een zeldzame puurheid meegeven aan hun personages. Regisseurs Scandar Copti en Yaron Shani, beide Palestijns-Joods, wonnen met hun film de Camera d'Or op het Filmfestival van Cannes. Daarnaast werd de film overladen bij Israeli Film Academy Awards en was er ook een nominatie voor een Oscar. Ajami, die overigens de debuutfilm van beide regisseurs is, is bloedstollend spannend en zal nog wekenlang in je gedachten blijven ronddwalen. (N.B.)

Het beestje ziet Olivier B. Bommel als zijn vader, omdat hij de eerste was die hij zag nadat hij uit een groot gestippeld ei kwam kruipen. Heer Bommel neemt de zorg voor dit draakje op zich en noemt hem Zwelgje. Bommel negeert waarschuwingen dat Zwelgje een wild dier is dat in de Zwarte Bergen thuishoort, en staat erop hem als een soort huisdier 'op te voeden'. De pleegvader heeft er z'n handen vol aan. De stemmen in de film zijn o.a. van Fred Benavente als Ollie B. Bommel, Luc Lutz als Joost en Paul Haenen als kruidenier Grootgrut.

Regisseur Warwick Thornton, zelf kind van twee maatschappelijk geslaagde Aboriginals, laat in zijn nieuwste film het leven van de gemiddelde Aboriginal in Australië zien. In een armoedig klein kampje verloopt iedere dag op exact dezelfde manier. De puberende Samson verveelt zich dan ook dood terwijl Delilah haar grootmoeder helpt. Uiteindelijk besluiten de twee er dan ook vandoor te gaan en naar de grote stad te trekken. Of alles daar beter wordt, is echter nog maar de vraag. Thornton heeft een grotendeels dialoogloze, humoristische, sociaal-relevante film gemaakt over jongeren die zich niet meer thuis voelen in hun traditionele cultuur, maar ook niet helemaal passen in de moderne samenleving om hen heen. (N.B.)

Ligt de oorzaak niet eigenlijk bij de moeder, die met haar verstikkende liefde ervoor gezorgd heeft dat haar zoon niet met vrouwen om kan gaan. De moeder in deze film wordt nooit bij naam genoemd. Dat heeft ook een reden. De moeder is hier eigenlijk symbool voor het archetypische beeld van de oermoeder die alles zal doen om haar kind te beschermen. Tegenover dit oerverhaal staan de soepele genreovergangen waarmee Bong familiedrama mengt met  detectivegenre. Zelfs de meest doorgewinterde filmkijker zal door Mother dan ook nog regelmatig verrast worden. De film werd overladen met prijzen op verschillende Aziatische filmfestivals en is een aanrader voor iedere cinefiel. Psychologisch, diepgravend, symbolisch, spannend en meeslepend: Mother combineert het beste dat film kan brengen tot een meesterlijk geheel. (N.B.)

Enkele jaren nadat een niet nader beschreven ramp de gehele beschaving, flora en fauna op aarde heeft verwoest, dwalen een naamloze vader (Mortensen) en zoon (Smit-McPhee) door de overblijfselen van Amerika. Permanent op zoek naar eten en op de vlucht voor groepjes kannibalen, trekken vader en zoon naar het zuiden. Door middel van flashbacks zien we het begin van de ramp en het vertrek van de moeder (Theron). Regisseur John Hillcoat blijft gelukkig trouw aan het boek en probeert nooit op te lossen wat er nu precies gebeurd is, waardoor de film niet zozeer een rampenfilms is, als wel een film over overleven in de meest barre omstandigheden. Door de sterke acteerprestaties (ook van bijrolacteurs als Robert Duvall en Guy Pearce) is The Road een sterke een beklijvende film geworden. De film kreeg nominaties bij verschillende gelegenheden waaronder de BAFTA's en het Filmfestival van Venetië, maar greep bijna overal naast de daadwerkelijke prijzen. (N.B.)